Gruźlica związana z infliksymabem, czynnikiem neutralizującym czynnik nowotworowy ad

W badaniu klinicznym odnotowano jeden przypadek gruźlicy po leczeniu infliksymabem14. Ocenialiśmy kliniczny przebieg choroby oraz odstęp czasu pomiędzy rozpoczęciem leczenia infliksymabem a wystąpieniem choroby w 70 zgłoszonych przypadkach gruźlicy u pacjentów leczonych infliksymabem. Porównaliśmy odsetek zgłoszonych przypadków gruźlicy w tej grupie z dostępnymi danymi na temat częstości występowania choroby. Związek tej choroby u ludzi ze zmniejszoną aktywnością TNF-. sugeruje, że cytokina odgrywa kluczową rolę w kontroli utajonej gruźlicy. Metody
FDA monitoruje bezpieczeństwo nowo licencjonowanych produktów, takich jak infliksymab. Dane z systemu zgłaszania zdarzeń niepożądanych FDA (AERS) zostały sprawdzone pod kątem informacji na temat gruźlicy z infliksymabem uzyskanym w okresie od 1998 r. Do 29 maja 2001 r. AERS otrzymuje spontaniczne zgłoszenia podejrzewanych działań niepożądanych leków za pośrednictwem programu MedWatch15 oraz od producentów leków. Zdecydowana większość zgłoszeń jest składana przez podmioty świadczące opiekę zdrowotną, z którymi czasami kontaktuje się w celu uzyskania dodatkowych informacji. Raporty do AERS mogą obejmować dowolny przedział czasowy między podaniem leku a podejrzewaną reakcją. Więcej informacji można znaleźć na stronie http://www.fda.gov/cder/aers/. Obecne wspólne badanie zostało przeprowadzone po tym, jak dwoje z nas potraktowało pacjenta z indeksem, u którego rozwinęła się gruźlica po leczeniu infliksymabem z powodu choroby Leśniowskiego-Crohna.
Pacjenci zostali włączeni do badania, jeśli podczas lub po leczeniu infliksymabem, otrzymali diagnozę gruźlicy na podstawie wyników klinicznych, radiologicznych i laboratoryjnych. W każdym przypadku poszukiwaliśmy dowodów na istnienie ukrytej infekcji Mycobacterium tuberculosis (tj. Wcześniejszego pozytywnego testu skórnego tuberkulinowego). Próbki tkanki płucnej od naszego pacjenta wskaźnikowego porównano z archiwalną tkanką płuc od pacjenta z gruźlicą, który nie otrzymał czynnika anty-TNF-a. Próbki tkanek barwiono hematoksyliną i eozyną, a do oznaczania komórek apoptotycznych stosowano końcową metodę znakowania trifosforanem dezoksyrybonukleotydy-urydyny-trifosforanu urydyny (Apotag kit, Intergen, New York) zgodnie z protokołem producenta.
Wyniki
Tabela 2. Tabela 2. Charakterystyka 70 pacjentów z gruźlicą po terapii infliksymabem. Ryc. 1. Rycina 1. Czas od rozpoczęcia leczenia infliksymabem do rozpoznania gruźlicy. Dane były dostępne dla 57 pacjentów, z których większość otrzymywała miesięczne infuzje infliksymabu.
Siedemdziesięciu pacjentów zgłosiło gruźlicę podczas lub po leczeniu infliksymabem, w tym z pacjentem wskaźnikowym. Ich wiek wynosił od 18 do 83 lat (mediana, 57) (tabela 2). Czterdzieści pięć pacjentów to kobiety. Czterdziestu siedmiu pacjentów przyjmowało lek na reumatoidalne zapalenie stawów, 18 na chorobę Leśniowskiego-Crohna i 5 na inne rodzaje zapalenia stawów. Mediana odstępu od rozpoczęcia leczenia infliksymabem do wystąpienia gruźlicy wynosiła 12 tygodni (zakres od do 52). Rozkład przypadków według odstępu czasu między rozpoczęciem leczenia a rozwojem gruźlicy przedstawiono na rycinie 1.
Pięćdziesięciu pięciu pacjentów otrzymało jeden lub więcej innych leków immunosupresyjnych, w tym kortykosteroidy (45 pacjentów), metotreksat (35), azatioprynę (6) i cyklosporynę (1)
[podobne: olx chocianów, priapizm łechtaczki, żyj chwilą po angielsku ]
[więcej w: zespół czołowy, olx chocianów, lorkaseryna ]