Skuteczność immunomodulacyjna i przeciwdrobnoustrojowa dożylnej immunoglobuliny w transplantacji szpiku kostnego ad 6

Przeciwnie, śródmiąższowe zapalenie płuc nie rozwinęło się u żadnego z 61 seronegatywnych pacjentów, którym podano krew poddaną badaniu przesiewowemu. Wśród pacjentów w wieku poniżej 20 lat, 7 z 57 kontroli i 8 z 65 pacjentów otrzymujących immunoglobuliny miało śródmiąższowe zapalenie płuc. Natomiast wśród pacjentów w wieku .20 lat, 27 ze 128 grup kontrolnych i 11 spośród 119 osób otrzymujących immunoglobulinę miało zapalenie płuc (p = 0,0032). Wpływ ostrej profilaktyki GVHD i immunoglobulin na rozwój śródmiąższowego zapalenia płuc analizowano za pomocą regresji proporcjonalnych zagrożeń po dostosowaniu do wieku, statusu serologicznego dla wirusa cytomegalii, rodzaju przeszczepu i rodzaju izolacji ochronnej. Ryzyko śródmiąższowego zapalenia płuc wzrosło wśród kontroli w porównaniu z biorcami immunoglobulin (ryzyko względne = 1,70, P = 0,064). Ryzyko było również zwiększone u pacjentów z ostrą GVHD stopnia II do IV w porównaniu z osobami bez GVHD (ryzyko względne = 3,05; p = 0,0009). Analogiczne porównania ryzyka zapalenia płuc wywołanego wirusem cytomegalii wykazały, że względne ryzyko wynosiło 1,34 u pacjentów kontrolnych (p = 0,38) i 3,77 u pacjentów z ostrą GVHD (p = 0,0016).
Ostra GVHD
Ryc. 3. Skumulowana częstość występowania ostrych klas GVHD od II do IV u pacjentów .20 lat. Tabela 2 wymienia częstość i ciężkość GVHD u 220 pacjentów, którzy otrzymali przeszczepy identyczne z HLA, a 105 u których wykonano transplantacje niezawierające HLA. Ostra GVHD występowała częściej u pacjentów z grupy kontrolnej, zarówno pod względem ogólnej liczby pacjentów (Tabela 2), jak i odsetka pacjentów z określonym zajęciem narządów (skóra, 62 procent w grupie kontrolnej vs. 52 procent w grupie otrzymującej immunoglobulinę, wątroba, 33 procent vs 20 procent, a jelito, 33 procent vs. 25 procent). Wśród pacjentów w wieku poniżej 20 lat częstość występowania ostrej GVHD stopnia II do IV była podobna w obu badanych grupach; wśród pacjentów w wieku 20 lat lub starszych ostra GVHD była istotnie zwiększona w grupie kontrolnej (ryc. 3). Efekt ten obserwowano zarówno u pacjentów otrzymujących HLA identyczny szpik (43 procent kontroli vs. 28 procent biorców immunoglobulin, P = 0,029) i tych, którym podano niezawierający HLA szpik (71 procent vs. 49 procent, P = 0,078). Wieloczynnikowa analiza biorców alloprzeszczepów 325 potwierdziła, że ryzyko ostrej GVHD było zwiększone wśród pacjentów kontrolnych w porównaniu z biorcami immunoglobulin (ryzyko względne = 1,63, P = 0,0056).
Przetrwanie, nawrót i śmiertelność
Do tej pory mediana czasu obserwacji po randomizacji wynosiła 2,0 lat u 69 pacjentów, które przeżyły, i 1,9 roku w grupie 66 przeżywających pacjentów biorących udział w immunoglobulinie. Przeżycie aktuarialne po dwóch latach wynosi odpowiednio 35 . 4% i 33 . 4% (P = 0,79).
Nawrót raka był główną przyczyną śmierci. Wśród pacjentów w wieku .20 lat łączna częstość nawrotów była podobna (43 procent kontroli w porównaniu z 44 procentami biorców immunoglobulin). Jednak częstość nawrotów różniła się znacznie u pacjentów w wieku poniżej 20 lat (47 procent kontroli w porównaniu do 78 procent biorców immunoglobulin; P = 0,0074). Ta różnica wydaje się być spowodowana większą liczbą pacjentów z zaawansowanymi stadiami nowotworowymi w grupie immunoglobulin
[przypisy: lorkaseryna, afazja amnestyczna, odma podskórna leczenie ]