Skuteczność immunomodulacyjna i przeciwdrobnoustrojowa dożylnej immunoglobuliny w transplantacji szpiku kostnego cd

Tylko u dwóch pacjentów kontrolnych podawano immunoglobulinę podczas pierwszych 100 dni w tych drugich warunkach i nie zostali oni wykluczeni z analizy. Definicja i ocena zakażenia
Poniższe definicje zostały ustalone przed rozpoczęciem badania. Na bakteriemię wskazała jedna lub więcej dodatnich posiewów krwi związanych z gorączką jako jedyną oznaką zakażenia lub więcej niż jedna dodatnia hodowla krwi z tym samym organizmem, bez względu na jakiekolwiek oznaki zakażenia. Posocznica była wskazana przez jedną lub więcej dodatnich posiewów krwi dla dowolnego organizmu, związanych z niedociśnieniem lub udokumentowaną miejscową infekcją spowodowaną przez ten sam organizm odzyskany z krwi. Miejscową infekcję wykazano przez izolację organizmów z miejsca związanego z oznakami lub objawami infekcji, jeśli odzyskane organizmy były zdolne do wywoływania objawów klinicznych. Kliniczne miejscowe zakażenie oznaczono na podstawie obecności objawów w zakażonym miejscu bez potwierdzenia mikrobiologicznego. Infekcje jamy ustnej lub górnych dróg oddechowych lub infekcje opryszczką zwykłą nie były rejestrowane. Seronegatywność dla wirusa cytomegalii była wskazywana przez wynik ujemny (miano, <1: 8) na testowanie przeciwciała zarówno przez aglutynację lateksową, jak i wiązanie dopełniacza. Zakażenie wirusem cytomegalii wykazano przez izolację wirusa z dowolnego miejsca u wcześniej niezainfekowanych pacjentów. Chorobę cytomegalowirusa wskazano na podstawie dowodów tkankowych na wirusa z towarzyszącymi objawami przedmiotowymi i podmiotowymi zakażenia. Śródmiąższowe zapalenie płuc wskazano na obecność niebakteryjnego, nie-grzybiczego zapalenia płuc z niedotlenieniem i naciekami śródmiąższowymi na radiografii klatki piersiowej. Kliniczne śródmiąższowe zapalenie płuc zdefiniowano na podstawie cech klinicznych i radiologicznych, gdy nie uzyskano potwierdzenia tkanek.
Hodowle wirusowe przeprowadzono jak opisano wcześniej. 10 Wirusowe, grzybowe i bakteryjne hodowle rutynowo uzyskiwano z próbek biopsyjnych i autopsyjnych oraz podczas diagnostycznych ocen gorączki. Radiografy klatki piersiowej uzyskano co najmniej raz w tygodniu aż do wypisu z ośrodka transplantacyjnego w Seattle. Pacjenci byli badani pod kątem infekcji codziennie w szpitalu i co najmniej raz w tygodniu w klinice aż do wypisu ze środka Seattle, które miało medianę 99 dni po transplantacji.
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka grup badawczych. Od maja 1986 r. Do listopada 1987 r. Zarejestrowano 383 pacjentów. Jeden pacjent, dla którego przeznaczone było wyłącznie przechowywanie szpiku kostnego, nie był uprawniony, pozostawiając 382 kwalifikujących się pacjentów. Pięć kontroli i pięciu biorców immunoglobulin nie przeszło transplantacji, jedna kontrola i jeden pacjent przydzielony do leczenia immunoglobulinami otrzymali niewłaściwą terapię, a jeden pacjent przydzielony do leczenia immunoglobuliną odmówił. Pozostałych 369 pacjentów (97 procent) udało się w pełni ocenić. Tabela pokazuje charakterystykę badanych grup przed przeszczepieniem. Grupy różniły się istotnie tylko stanem chorobowym (P = 0,05 według testu chi-kwadrat Pearsona). Wśród pacjentów z ostrą białaczką, 78 w grupie immunoglobulin i 47 w grupie kontrolnej miało zaawansowaną chorobę w nawrocie.
Analizy statystyczne
Analizy dotyczące przeżycia (cenzurowane przy ostatnim kontakcie) i śmiertelności bez nawrotu (również ocenzurowane w momencie nawrotu) obejmowały wszystkich 382 kwalifikujących się pacjentów
[hasła pokrewne: koilocytoza, swissmed jaśkowa dolina, pylorostenoza ]